ဧပြီမှ မေသို့ တိုင်အောင် တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သော စကားများ
နွေနှောင်းပိုင်းရဲ့ လေပြေတွေထဲမှာ ဖုန်နံ့သင်းသင်းနဲ့အတူ သယ်ဆောင်လာတတ်တဲ့ လွမ်းမောဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တချို့ ရှိပါတယ်။ ပြက္ခဒိန်ပေါ်က စာရွက်တွေ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် လန်သွားတဲ့အခါ ဧပြီလဟာ သူ့ရဲ့ ပူပြင်းလောင်မြိုက်မှုတွေ၊ မွန်းကျပ်မှုတွေနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ဧပြီလဟာ ရိုးသားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်မထားတတ်ပါဘူး။ သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေကျနေတဲ့ လမ်းမတွေထက်မှာ နေရောင်ခြည်က ပြင်းပြင်းရှရှ ကျရောက်နေပေမယ့် ညနေစောင်းလို့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှာ တိမ်တွေ ရောင်စုံပြောင်းသွားတဲ့အခါ ခရမ်းရောင် ဆည်းဆာရိပ်တွေဟာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းရဲ့ အလှတရားကို တိုးတိုးလေး သက်သေပြနေတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ လူ့ဘဝဆိုတာ ဧပြီလရဲ့ နေ့လယ်ခင်းတွေနဲ့ တူပါတယ်။ အရာအားလုံးဟာ ရပ်တန့်နေသလို၊ ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ခန်းခြောက်နေသလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။ ရင်ထဲမှာ ပြောချင်ပေမယ့် မျိုသိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ စကားတွေ၊ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်သေးတဲ့ စိတ်ကူးတွေ၊ တစ်ယောက်တည်း ကျိတ်မှိတ်ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေဟာ နွေရာသီရဲ့ အပူရှိန်လိုပဲ လှိုက်တက်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို လောင်မြိုက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာတောင် ...